Αρχική Αμμώδης Πύλος Η περιοχή Πρωτεύουσας του Νέστορος

Η περιοχή Πρωτεύουσας του Νέστορος

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΛΙΘΙΚΗ ΕΩΣ ΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗ

Νεολιθική Εποχή (7000/6500 - 3000 πΧ)

Η πρώιμη ανθρώπινη εγκατάσταση και δραστηριότητα στην περιοχή Χώρας- Εγκλιανοά-Τραγάνας-Κορυφασίου πιστοποιείται από την κεραμεική των προχωρημένων Νεολιθικών χρόνων που βρέθηκε στην Καταβόθρα Χώρας. Εξ' άλλου, ένας λίθινος πέλεκυς Νεολιθικού τύπου, που μπορεί να συγκριθεί με πελέκεις από την Πύλο και το χωριό Χαν-δρινού (εκτεθειμένους στο Μουσείο Πύλου), περισυνελέγη από την Σοφία Ταράντου στο λόφο της Αγίας Μαρίνας στα νοτιοδυτικά της Χώρας. Στον ευρύτερο Μεσσηνιακό χώρο, το Νεολιθικό παραγωγικό στάδιο τεκμηριώνεται και από κεραμεικά ευρήματα στο Σπήλαιο Κουφιέρου κοντά στο Μανιάκι, στο Σπήλαιο του Νέστορος στο αρχαίο Κορυφάσιο, στο βόρειο βραχίονα του όρμου της Βοϊδοκοιλιάς και στα Νιχώρια.
Πρωτοελλαδική Εποχή (3000/2800 - 2000/1900 πχ)
Απτά δείγματα οικιστικής δραστηριότητας κατά την Πρώιμη Χαλκοκρατία στην περιοχή του Εγκλιανού προέρχονται από μια θέση σε απόσταση 500 μ. περίπου νοτιοδυτικά του Ανακτόρου, όπου οι ανασκαφές αποκάλυψαν δύο καμπυλόσχημα ή αψιδωτά κτίσματα χρονολογούμενα στην τελευταία (τρίτη) Πρωτοελλαδική φάση ή στη μεταβατική φάση προς τη Μεσοελλαδική εποχή. Μαρτυρίες για σχετικά αραιή Πρωτοελλαδική κατοίκηση αποτελούν και τα αδέσποτα όστρακα Πρωτοελλαδικών αγγείων που έχουν σημειωθεί στις επιχώσεις ορισμένων θολωτών τάφων της περιοχής. Από τις περισσότερο μακρινές οικιστικές θέσεις στη δυτική ακτή, ο μερικώς ανασκαμμένος οικισμός στη βόρεια πλευρά του όρμου της Βοϊδοκοιλιάς προβάλλει ως το σημαντικότερο παραλιακό κέντρο της Πυλίας κατά τη δεύτερη λαμπρή φάση της Πρωτοελλαδικής περιόδου.


Εικ. 26. Ρούτση Μυρσινοχωρίου, Θολωτός Τάφος 2. Αποτύπωμα χρυσόδετης σφραγίδας από σαρδόνυχα, με παράσταση γρύπα (κατά Marinates CMS, I, Nr 271). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Μεσοελλαδική Εποχή (2000/1900 - 1550 π,Χ.)

Κατά τη Μεσοελλαδική εποχή ο Εγκλιανός αναδεικνύεται το σημαντικότερο οικιστικό κέντρο της περιοχής. Ο Μεσοελλαδικός οικισμός στη θέση αυτή πρέπει να κατελάμβανε μεγάλη έκταση επάνω στο λόφο και κάτω από αυτόν, όπως έδειξαν οι μεγάλες ποσότητες Μεσοελλαδι-κής κεραμεικής (εγχάρακτης, Αμαυρόχρωμης και Μινυακής) καθώς και ορισμένα αρχιτεκτονικά υπολείμματα που ήλθαν στο φως στις βαθύτερες ανασκαφικές τομές.
Στα Βολιμίδια, η "ζωή" της νεκρόπολης αρχίζει με την κατασκευή (σε ύστερη φάση της Μεσοελλαδικής περιόδου) του Τάφου 1 της συ-στάδος Κεφαλόβρυσου, ενός εντυπωσιακού λακκοειδους τάφου πρώιμης μορφής, στεγασμένου με ξύλινες δοκούς και πλάκες.

Κατά την εποχή αυτή, η μορφή ταφικού μνημείου που δεσπόζει στη Μεσσηνιακή περιοχή είναι ο τύμβος, με ταφικούς πίθους και κιβωτιόσχημους ή άλλους τάφους. Από τους ανασκαμμένους τύμβους Μεσοελλαδικού τύπου της Τριφυλίας και της Πυλίας, οι πλησιέστεροι προς την περιοχή Εγκλιανού-Χώρας είναι ο τύμβος της Βοϊδοκοιλιάς, ιδρυμένος επάνω στα ερείπια του προγενέστερου (Πρωτοελλαδικού II) οικισμού, καθώς και τα παραδείγματα του κτήματος Καλογεροπούλου στο Ρούτση Μυρσινοχωρίου και του Αγίου Ιωάννη Παπουλίων.

Στα τέλη της Μεσοελλαδικής εποχής και στη μεταβατική φάση από τη Μεσοελλαδική στην Υστεροελλαδική εποχή δημιουργείται στη Μεσσηνία (με τη συνδρομή πιθανώτατα και Μινωϊτών τεκτόνων) νέος τύπος ταφικού μνημείου, ο κτιστός θολωτός τάφος.. Η αρχή της εξέλιξης αυτής οριοθετείται από την ίδρυση του Θολωτού Τάφου του Οσμάναγα (Κορυφασίου) και του συγχρόνου του ή ελαφρώς υστερότερου Θολωτού Τάφου ("Ταφικού Κύκλου") κτήματος Βαγενά (με διάμετρο θαλάμου 5,50 μ. περίπου), σε μικρή απόσταση νοτίως του ανακτορικού λόφου του Εγκλιανού (Εικ. 1).

Υστεροελλαδική ή Μυκηναϊκή Εποχή (1550 -1100 π.Χ.)

Κατά την Πρώιμη Μυκηναϊκή εποχή (1550-1400 π.Χ.) ο Εγκλιανός εξελίσσεται σε μείζον οικιστικό κέντρο της περιοχής. Ο οικισμός της εποχής αυτής επάνω στο λόφο έχει οχυρωματικό περίβολο, με κυρία πόλη στη βόρεια πλευρά, ενώ διαθέτει και κεραμεικό κλίβανο για τη μαζική παραγωγή αγγείων. Την πρώιμη ακμή του Εγκλιανού μαρτυρούν και τα πλούσια περιεχόμενα των άμεσα γειτονικών τάφων, κυρίως του Θολωτού Τάφου Βαγενά, του Θολωτού Τάφου IV (Επάνω Εγκλιανού) και του Θαλαμοειδους Τάφου Ε-8.

Eικ. 27. Εγκλιανός, Θαλαμοειδής Τάφος Κ-1. Κάτοψη του θαλάμου με τα υπολείμματα των ταφών και τα αγγεία (κατά Blegen κ.ά. 1973).

Στα Βολιμίδια βεβαιώνεται η ύπαρξη ανεξάρτητου οικισμού των πρώιμων Μυκηναϊκών χρόνων σε απόσταση 100 μ. περίπου νοτίως της ομάδος τάφων Αγγελοπούλου. Από τους ανασκαμμένους τάφους του εκεί νεκροταφείου, τουλάχιστον το ένα τρίτο από αυτούς αποδεικνύεται ότι κατασκευάσθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν κατά την πρώτη Μυκηναϊκή φάση (1550-1500 π.Χ.). Αλλα πρώιμα κέντρα εξουσίας, σε μικρότερες ή μεγαλύτερες αποστάσεις από τον Εγκλιανό, σημειώνονται κυρίως από την οικοδόμηση και εντατική χρήση θολωτών τάφων, μεμονωμένων ή σε ζεύγη (Τραγάνα, Οσμάναγα-Μπεϊλέρμπεη, Βοϊδοκοιλιά, Ρούτση Μυρσινογωρίου).

Εικ. 28. Χαρακτηριστικά σχήματα αγγείων από χώρους του Ανακτόρου του Νέστορος: Κύλικες (κατά Blegen και Rawson 1966). Μουσείο Χώρας.

Καθοριστικές για την εξέλιξη του τοπικού Μυκηναϊκού πολιτισμού θεωρούνται οι Μινωικές επιδράσεις που είναι εμφανείς στην τοπική τα-φική αρχιτεκτονική, στην κεραμεική και γενικότερα στην τέχνη των πρώτων φάσεων της Μυκηναϊκής εποχής. Οι Μινωικές επιρροές φαίνεται ότι διαχέονταν στην περιοχή, μέσα από το εμπόριο και τις στενές επαφές που είχαν αναπτύξει τα τοπικά κέντρα με τη μεγάλη Μινωική αποικία στο Καστρί των Κυθήρων και την Κρήτη, αλλά και μέσα από την έντονη δραστηριότητα μεμονωμένων Μινωϊτών τεχνιτών ή και ομάδων Μινωϊτών εγκατεστημένων στην περιοχή.
Κατά τις πρώιμες φάσεις της Υστερης Μυκηναϊκής εποχής (1400-1100 π.Χ.) συνεχίζεται αμείωτη η οικοδομική δραστηριότητα στον Εγκλιανό, ιδιαίτερα στο νοτιοδυτικό τμήμα του λόφου. Κορυφώνεται με την ίδρυση του Ανακτόρου των Νηλειδών (του Νηλέως αρχικά και του Νέστορος αργότερα), του οποίου η ακμή καλύπτει τον 13ο αιώνα π.Χ. Το ανάκτορο αυτό φαίνεται ότι κτίσθηκε στη θέση ενός παλαιοτέρου οικοδομήματος ή συγκροτήματος κτηρίων ανακτορικού χαρακτήρα, πιθανά τμήματα του οποίου αναγνωρίζονται σε βαθύτερα στρώματα στον ανασκαμμένο χώρο.
Κατά τον ύστερο 13ο αιώνα π.Χ. τρ Ανάκτορο του Νέστορος αποτελεί το διοικητικό και παραγωγικό κέντρο του βασιλείου της Πύλου, με αυστηρή γραφειοκρατική οργάνωση και σύνθετη λειτουργία. Η οικονομία της Πύλου βασίζεται στη βιοτεχνία, στο εμπόριο, στην κτηνοτροφία και στη γεωργία, με κυριότερα προϊόντα το λάδι (κοινό και αρωματικό), το μαλλί, τα υφάσματα και τα δέρματα. Ιδιαίτερα σημαντικός τομέας της ανακτορικής οικονομίας είναι η εξειδικευμένη παραγωγή και διακίνηση διαφόρων ελαίων και μύρων. Το πλήθος των επαγγελμάτων που αναφέρονται στα κείμενα των πινακίδων της Γραμμικής Β του Ανακτόρου μαρτυρεί τον συστηματικό καταμερισμό της εργασίας.
Κατά τους ύστερους Μυκηναϊκούς χρόνους, από τους θολωτούς τάφους του Εγκλιανού χρησιμοποιείται τουλάχιστον ένας - ο Θολωτός Τάφος του Κάτω Εγκλιανού — για ενταφιασμούς μελών της δυναστείας ή της αυλής. Ομάδες θαλαμωτών τάφων, λαξευμένων στο πέτρωμα, σε σημεία κοντά στο λόφο αποτελούν τα νεκροταφεία του πληθυσμού (Εικ. 1, 27). Συνεχίζεται παράλληλα και η χρήση ορισμένων παλαιών θολωτών τάφων στην ευρύτερη περιοχή (π.χ. Τραγάνα, Βοϊδοκοιλιά). Στα Βολιμίδια, το τέλος της ακμής του οικισμού και της λειτουργίας του Μυκηγαϊκου νεκροταφείου τοποθετείται περί το 1200 π.Χ. ΣτονΑϊΛιά, στη νοτιοδυτική παρυφή της Χώρας πιστοποιείται η ύπαρξη και ενός άλλου, σχετικά μικρού, νεκροταφείου θαλαμοειδών τάφων, σε χρήση κατά τον 14ο και 13ο αιώνα π.Χ.

Εικ. 29. Χαρακτηριστικά σχήματα αγγείων από χώρους τοσ Ανακτόρου του Νέστορος: Ψευδόστομοι αμφορείς (κατά Blegen και Rawson 1966). Μουσείο Χώρας.

Κατά τις δεκαετίες αμέσως μετά την καταστροφή του Ανακτόρου και την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος εξουσίας, η ζωή συνεχίζεται στην περιοχή με πυρήνες δραστηριότητας στον Εγκλιανό και στην Τραγάνα. Αρχίζει, τέλος, και η σταδιακή εγκατάσταση Δωρικών φυλετικών ομάδων στην Πυλιακή περιοχή.

Σύνδεση Χρήστη





Δεν έχετε λογαριασμό ακόμα; Δημιουργία λογαριασμού

Online χρήστες

Έχουμε 24 επισκέπτες σε σύνδεση

Στατιστικά

Επισκέπτες: 132482

US ZIP Codes


Χάρτης 100 τελευταίων επισκεπτών

Συνδικάτο

Ροή Ειδήσεων

Η προετοιμασία της Επανάστασης του 1770

Οι Ελληνες πίστευαν πάντοτε πως η σκλαβιά τους ήταν θέλημα του Θεού και πως κάποια ημέρα η βούληση του Πανάγαθου Θεού θα άλλαζε και θα αποφάσιζε την απελευθέρωσή τους.

Κάποτε οι αμαρτίες των προγόνων τους και αυτών των ίδιων θα συγχωρούνταν και θα γύριζε ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, για να διώξει τους άπιστους κατακτητές στην Κόκκινη Μηλιά και ο Πατριάρχης θα λειτουργούσε πάλι στην Αγιά Σοφιά.

Δημοσκοπήσεις

Τι θα θέλατε περισσότερο από τον Δήμο

Αποτελέσματα

Καιρός Χώρα Μεσσηνίας


Created and Supported site by techelp.gr